Terug

Michael Pilarczyk ‘Ik geloof dat alles kan’

11/01/16

Michael Pilarczyk

Tijdens de septembermeeting van DGA Network werd de leden een blik in de mediakeuken gegund door de voormalige radio dj, presentator en producer Michael Pilarczyk (1969), die in Polen is geboren en in Zoetermeer opgroeide. Hijzelf is een toonbeeld van zakelijk succes, hoewel ook hij zijn dips heeft gekend, zijn vermogen een keer is verloren en weer bij de wal opklauterde. De rode draad van zijn verhaal: focus houden, de aandacht niet verdelen, dingen doen die je leuk en interessant vindt en geloven in je zelf. Nooit in de verleiding van geld raken, geld mag geen drijfveer zijn. Rijk worden is volgens hem een resultante van dingen goed doen, kwaliteit leveren en volhouden.

‘Je hebt twee soorten mensen,’ zo begon Michael zijn betoog, ‘mensen die denken alles te kunnen en mensen die willen bewijzen dat niet alles kan. Zo heb je ook twee soorten ondernemers: zij die denken in kansen en zij die denken in risico’s.’
Michael behoort duidelijk tot de tweede categorie.
Je moet niet zoeken naar antwoorden, vindt hij, maar je moet jezelf vragen stellen. 
‘Wat wil je?, heb je wensen?, doelen? Als jij je zaken afvraagt dan kom je met oplossingen. Dan krijg je inzicht in jezelf.’

 

De crisis beschouwt hij niet als een tegenvaller. Nee, die is volgens hem juist mooi.
‘Er zijn altijd periodes van wind mee of wind tegen. Je hebt ondernemers die succes danken aan hun kwaliteiten en beleid, en mindere tijden wijten aan de markt of een crisis. Nee, zo ligt het niet. Alles wat je bereikt of verliest komt door je zelf. De rest is excuses.’

 

Tot zijn 37ste heeft hij wekelijks altijd een nacht doorgewerkt, om karakter te kweken. Al op 12-jarige leeftijd wist hij dat hij bij de radio wilde.
‘Mijn vader vroeg: en wat als je later groot bent? Ha! Ik was 17 en toen kon ik bij Veronica aan de slag. Stond ik tussen Erik de Zwart, Wessel van diepen en Jeroen van Inkel.’
Toen reeds waren dj’s zoals voetballers; wisten ze een publiek te bereiken, dan schroefden ze hun marktwaarde fors op. In die tijd, rond 1990, verdiende Michael al een salaris van 300.00 gulden (€ 135.000). 
Een talent was hij niet, zei hij. 
‘Zeker niet. Ik was niet goed genoeg. Toen ik solliciteerde bij Ferry Maat verdiepte ik mij in zijn muzikale voorkeuren. Ik stuurde een bandje op en hij luisterde nauwelijks naar mijn stem. Drie dagen later had ik mijn eigen radioprogramma. Niet slagen was geen optie. Later besefte ik dat dat mijn grootste kracht is.’

 

Passie is naar zijn mening een waakvlammetje, de brandstof om dromen waar te maken. En de kansen die voorbijkwamen werden door hem verzilverd. Maar je kunt nog zoveel succes boeken, je hoeft er niet persé gelukkig van te worden. Bovendien: het leven heeft een deadline; elke dag dat je langer leeft kom je dichterbij de dood. De tijd moet optimaal worden besteed. Daarom adviseert Michael mensen een road map te hanteren zodat je weet waar je naar toe wil.
‘Je hebt doelen en bestemmingen nodig. Dan kun je je daarop focussen. Multitasken werkt niet,’ aldus Michael, die tegenwoordig masterclasses in levenskunst en leiderschap verzorgt.

Een vermogen vergaren doe je niet door te sparen, betoogde hij.
‘Sparen is voor mensen zonder geld,’ sprak de man die in 2007 aan het beleggen sloeg, welk avontuur zijn vermogen als sneeuw voor de zon deed verdwijnen. Sterker, het eindigde met een schuld van anderhalf miljoen.
Toch is hij er bovenop gekomen. ‘Door écht te gaan ondernemen, gróót te denken. Ik stelde mezelf ten doel om in tien jaar honderd miljoen te verdienen. Ik was 29. Leg de lat hoog en deel je doel met anderen. De sociale druk die daardoor ontstaat dwingt je om je doel te bereiken. Zes maanden later had ik een bedrijf met 30 miljoen omzet. De verkoop na veel vijven en zessen door het eens te worden als drie aandeelhouders hielp me er bovenop. Ik was weer in bonus.’

 

Dit jaar is een boek van Michael verschenen. Zelf schrijven deed hij wel, maar het waren meer aantekeningen. Een redacteur maakte er chocola van. Het uitgeven ging op zijn Pilarczyk’s. Hij kwam erachter dat uitgeverijen nauwelijks marketing, geld en tijd in een boek investeren. ‘Dat is dan ook de reden dat ze slecht draaien en klagen,’ zei hij. Michael pakte het anders aan: ‘Ik ontmoette een kei van een vrouw die geen 20 boeken per maand uitgeeft, maar 8 per jaar. Maar dan wel met visie en beleid. Ik investeerde in mijn eigen boek, zij bracht het op de markt en de verkoop loopt geweldig. Andere auteurs mogen blij zijn twee euro per boek te verdienen, ik scoor 8 euro.’

 

Michael bewees ook in dit opzicht dat je je altijd van je eigen kracht en inzicht moet uitgaan.
Zijn slotzin luidde: ‘Ik geloof dat alles kan.’

Het bestuur

DGA Network Nederland

Stuur een mail