Terug

De zakelijke achtbaan van rampondernemer Frank Krake

11/01/16

Frank Krake

Met open mond hoorden de leden van DGA Network Nederland het ongelooflijke levensverhaal van Frank Krake aan, ook wel bekend als de ‘rampondernemer’. Zijn bedrijf werd getroffen door de grootste tegenslagen die je maar kunt bedenken, en toch wist Krake overeind te blijven. De zakelijke catastrofes die hem overkwamen waren de vuurwerkramp in Enschede (2000), de aanslagen op de WTC-torens op 9/11 in New York en een mislukt Chinees avontuur. Zijn leven was lange tijd een achtbaan.

Krake schreef een boek over zijn ervaringen. Zelfs dat ging niet over rozen. ‘De uitgever die mijn boek op de markt zou brengen hield op te bestaan,’ aldus Krake, wiens boek onder een bepaald gesternte verscheen. ‘Twee weken nadat ik het had toegelicht bij Pauw & Witteman stopte het programma. Nu sta ik hier in De Koperen Hoogte en hier gaat het licht uit. Sorry Hennie,’ grapte Krake in de richting van Van der Most.

 

Het verhaal van Krake begon dus in 2000. Zijn magazijn van 16.000 vierkante meter waar machines en tuinmeubelen lagen opgeslagen stond naast de vuurwerkfabriek die ontplofte en als gevolg waarvan de hele wijk Roombeek werd weggevaagd. Van het magazijn bleef niets over. Het was op een mooie dag en het bleef mooi weer dat voorjaar. Ondanks het feit dat de fabriek op volle toeren ging draaien kon men niet aan de vraag voldoen. Dat kostte klanten. Bovendien was de financiële schade niet gering.

Krake: ‘Pas twee maanden na de ramp mocht ik het terrein weer op. Ik kreeg € 15 miljoen van de verzekering, maar de schade was veel groter.’

De tweede klap kwam een jaar later.

 

Krake: ‘Ik was onderweg naar een belangrijke tuinmeubelenbeurs in Chicago toen we moesten uitwijken naar New Foundland. Op de luchthaven hoorden we dat het Witte Huis was gebombardeerd. Dat bleek niet het geval, maar de werkelijkheid was op die dag, 11 september 2001, nog dramatischer. De aanval op de Twin Towers kostte drieduizend mensen het leven. De beurs ging dus niet door en de markt kwam stil te vallen, terwijl we voordien in Amerika twee miljoen euro omzet draaiden. Ik was helemaal terug bij af.’

Nog had Krake zijn portie niet gehad.

 

‘Om de schwung weer in het bedrijf te krijgen richtte ik mij vanaf 2003 op China, waar de business booming was. Het zag er allemaal heel goed uit. Ik had de contacten gelegd, de productie was geregeld en ik had de deals gesloten. Je wil het niet geloven, maar toen ik los kon brak het virus SARS uit. Uitgerekend de stad waar ik zat, Guangzhou, bleek de brandhaard te zijn. Halsoverkop moesten we vertrekken en kon ik vier maanden lang niet naar Azië reizen. Het hele outsourcingproject dat ik had voorbereid liep grote vertraging op, wat handenvol geld kostte.’

 

Krake ging niet bij de pakken neer zitten. Hij pakte de handschoen weer op met zijn bedrijf Unimeta. De Chinese leverancier had zich niet ingedekt tegen de enorm groeiende staalbehoefte en ging kopje onder, waardoor er niks terechtkwam van de fabricage van zo’n 60 producten in opdracht van de onderneming van Krake, die perplex stond.

 

 

‘Failliet! In een land waarin toentertijd de bomen tot in de hemel leken te groeien. Het Taiwanees management zag het zwerk drijven en vluchtte de nacht voor de ondergang het land uit. Ik zat met de gebakken peren, maar nog was ik niet gevloerd. Bijna alle klanten hadden begrip voor mijn situatie. Ik mocht later leveren. Dat was heel fideel van ze,’ vertelde Krake zijn aandachtig gehoor.

Tot overmaat van ramp werd het een slecht voorjaar. Met Pasen sneeuwde het bijkans nog en tot in juni was het koud en nat. Dat kon Krake er niet meer bij hebben, Unimeta ging failliet. Krake: ‘Ik had het gevoel te hebben gefaald, dat ik een kruisje op mij voorhoofd had. Als dga ben je de enige die geen uitkering ontvangt. Je moet je zelf maar zien te redden. Je bent gestigmatiseerd. In Amerika krijg je na een faillissement een klop op je schouder, vragen ze of ze je geld moeten lenen, maar in ons land zien ze je niet meer staan.’

 

De rampondermeer was intussen gelouterd en toonde zich veerkrachtig. Hij richtte de onderneming Bukatchi (Chinees voor ‘graag gedaan’) op. SupportPlus, een fonds van Friesland Bank Participaties, deed mee in de financiering. In no-time had Krake de boel weer aan de gang: € 4 miljoen omzet per jaar.

Hij leerde een andere wereld kennen: ‘Elke verkoper reed in een Porsche.’ Te mooi om waar te zijn. SP werd overgenomen door Commodore en de teloorgang zette in. Krake zag hoe het NTAB (Nederlands Taxatie Advies Bureau) opereerde en leerde weer wat bij. Hij stortte zich maar weer op tuinmeubelen en bedacht een naam die aansprak: TiTa Tuinmeubelen. Het bedrijf werd hoofdsponsor van De Graafschap en kreeg door veel aandacht in de media een bekende klank. Krake: ‘Ik werkte weer tachtig uur per week. Delegeren kan ik niet. Ik was een slaaf van me zelf. Tot ik mijn bedrijf verkocht. Een jaar lang hobbelde ik mee. Toen vond ik het genoeg. Het werd tijd voor een boek. De aandacht die ik daar aan schonk was een overwinning op me zelf. Het is een uniek boek geworden want ik combineerde het met een app die correspondeert met voetnoten, waardoor het boek aan de hand van filmpjes heel beeldend wordt gemaakt.’

 

 

Eindelijk kwam de rollercoaster tot stilstand…

Het bestuur

DGA Network Nederland

Stuur een mail